Grijze Pulls Zijn Ook Jarig

De maan was er altijd al geweest. Voor zover de sterren, het zand en de wolken zich konden herinneren, was 'ie er altijd-altijd-en-altijd al geweest. Nooit ging hij op vakantie naar de Canarische of plande hij zelfs maar een mid-week-citytrip naar Cordoba.

Tot nu dus.

Het was de koning die het het eerst had opgemerkt. "De maan! De maan is weg!" Zoals je zou verwachten, brak er paniek uit. Roepen, huilen, rondrennen. Enfin. Globale, algemene paniek -- je kent het soort.

Ik zeg globale, algemene paniek, maar dat is gelogen. Eén man hield het hoofd kikkerkoel.

En het was een vrouw. Niemand haar ooit eerder gezien. Ze ging gehuld in niets dan een grijze pull (wat voor die tijd nogal vulgair was, dat mag je gerust weten) en sprak vloeiend Roemeens, Arabisch en Nederlands. (En Gents, maar dat sprak ze bijna nooit want zo vulgair was ze nu ook weer niet.)

Om een lang verhaal wat in te korten: ze stelde zich (als enige) kandidaat om de maan terug te vinden. Ze gaf zichzelf dertig nachten (want dat hoort nu eenmaal zo in sprookjes) en zou zichzelf daarna eervol en koelbloedig van kant maken.

Ik moet je even wat vertellen over deze vreemde mevrouw. Deze mevrouw is verloofd met de maan.

Dit is geen grap. Ze is verloofd met de maan. Haar wettige naam is dan ook: DE ZON.

Inderdaad. Die zon. 's Nachts loopt ze in menselijke gedaante over de aarde, zoals haar wederhelft dat overdag doet. Zulke zaken houdt ze echter wijselijk voor zichzelf. Niemand die er zaken mee heeft dat ze overdag technisch gezien als een gigantische vuurbal de kosmos rond zwalpt.

Sinds het begin der tijden is dit koppel gedoemd om slechts een schim van elkaar op te vangen aan elk begin en einde van de dag. Meer mag niet. Mevrouw Zon verzoende zich uiteindelijk met dit wrede lot. Meneer Maan heeft er zich nooit bij neer kunnen leggen.

Zou het plotse verdwijnen van de maan daar nu iets mee te maken hebben? Mevrouw-Zon-Met-De-Grijze-Pull vreesde het ergste.

Over de dertig nachten probeerde ze werkelijk alles om haar geliefde weer te laten verschijnen. Ladders, magische spreuken, geïmproviseerde teletijdmachines. You name it.

Niets werkte. De koning werd onrustig en herinnerde de Mevrouw-Met-De-Grijze-Pull aan haar belofte. Morgen zou ze sterven, daar was hij zeker van.

En aldus, in de laatste minuut van de laatste nacht (het mes aan haar keel, haar polsslag speelt tikkertje met de lichtsnelheid) begon ze te vertellen. Dat was het laatste dat ze kon, het laatste truukje in haar truukendoos.

Ze vertelde en vertelde. Ze vertelde niet zomaar wat. Ze vertelde een verhaal. En niet zomaar een verhaal. Het mooiste verhaal dat jij en ik ooit hoorden. Hun verhaal. Het verhaal van hoe ze elkaar voor het eerst ontmoet hadden. (Wegens tijdsgebrek zit het mooiste verhaal op aardeTM niet bijgesloten, dank voor uw begrip.)

Zin na zin, woord na woord, werden eerst een schaduw, dan een schim en tenslotte de contouren van wat onmiskenbaar de maan was, aan de nachthemel zichtbaar.

Janneke Maan was terug. En nadat Mevrouw-Met-De-Grijze-Pull het allerlaatste punt aan haar slapengaanverhaaltje gerijgd had, opende hij de grootste krater op zijn maangezicht en sprak:

"Ik snap het. Het hoort zo."

Zo leefden Janneke Maan en Mevrouw-Zon--Met-De-Grijze-Pull nog een lange en gelukkige LAT-relatie.

En daarom vertellen we, tot op de dag van vandaag, slapengaanverhaaltjes. Om ervoor te zorgen dat die verhaal-gulzige meneer maan over ons waakt als we slapen. Om ervoor te zorgen dat hij zich kan verwarmen aan de herinnering van zijn brandende geliefde.

Het lijkt misschien wat vergezocht, maar soms -- heel soms -- moet je de waarheid het verst van huis zoeken, op die plaatsen waar enkel nog de kleren om je lijf je eraan herinneren dat er nog zoiets bestaat als thuis. De thuis met de warme kleren, de warme donsdekens, de centrale verwarming (als je geluk hebt).

En die laatste warme glimlach voor je slapen gaat.

Slaap zacht.